sep.26

Mama Margriet #3 – Dag mama

Vandaag is de eerste keer dat Senna een hele dag bij haar lieve gastouder is. Het is een fijn huis, met leuk speelgoed en heel belangrijk kindjes om mee te spelen. Toevallig allemaal meisjes van haar leeftijd. Ze lacht wanneer we binnenkomen. Er worden een paar blikken van verstandhouding uitgewisseld tussen de babymeisjes. “Hey ben jij er ook weer? Leuk” De schoot van de gastouder is bezet. Jammer! Goed dan zet ik haar bij haar nu al favoriete kiekeboe speelgoedje. Terwijl ik de tas met haar slaapspulletjes bovenop de andere tassen met mamaliefde zet, kijk ik vanuit mijn ooghoek naar mijn kleine meisje. Ook zij houdt mij in de gaten. Het is een gek momentje.

Ik besluit het verder niet te rekken en kondig mijn vertrek stoer aan en geef een kus op haar (nog steeds) bijna kale warme bolletje. Ik sta op en loop naar de gang en kijk natuurlijk nog even om. Mijn beloning is de liefste en grootste lach die Senna kan opzetten. Slik.

“Succes” zegt de gastouder. Ik dacht “wat attent, ze heeft onthouden dat ik ga trainingsacteren vandaag”. “Succes met over de drempel van de voordeur komen” zegt ze nog een keer met een warme glimlach. “Dankjewel” stamel ik.

Door de glazen tussendeur zwaaien we nog een paar keer uitbundig. Ik draai me om met een zucht. En dan bedenk ik me. Ik heb mijn plastictas voor de boodschapjes daar op de eettafel laten liggen. “Die heb ik echt nodig” overtuig ik mezelf en stap met een toneelgrap naar binnen. Een grap die natuurlijk alleen ik begrijp…

Ik grijp naast de tas ook mijn moed weer bij elkaar en zwaai nog een keertje naar Senna. Die nu een beetje verdwaasd kijkt. Voor de zekerheid gooi ik een luchtkusje naar haar toe en draai me op. “Dag mama” hoor ik haar in gedachte zeggen.

Mama Margriet

sep.05

Mama Margriet #2 – Onvoorwaardelijk

Waarom is van jezelf houden toch zo lastig?

Het geduld, de zachtheid en de liefde stromen onbeperkt en in een rechtstreekse lijn naar mijn mooie dochtertje. Ook als ik al tijden in het donker aan haar bedje sta (in een te ongemakkelijke houding) en zij weigert haar armpjes (voorzien van steeds meer heerlijk babyvet!!) stil te leggen om zo in slaap te kunnen vallen. Ik ben er van overtuigd dat dat voor altijd zo zal zijn, mijn liefde voor haar. Welke gekke dingen ze ook gaat uitspoken en hoeveel fouten ze ook mag maken.

Maar mezelf wat bewegingsruimte en mededogen geven in het leven? Dat blijft, hoe bewust ik me ook word, verdraaid ingewikkeld. Ik vind mezelf leuk en grappig. Dat zeker wel. En toch fantaseer hoe het zou zijn als ik net zo onvoorwaardelijk naar mezelf kan kijken als ik naar Senna kijk… Blijkbaar heb ik die compassie in me, anders kon ik het niet geven. Deze voor mij geruststellende gedachte kwam net binnen vliegen, toen Senna zich met een zuchtje overgaf aan de slaap.

Mama Margriet