nov.19

Mama Margriet #5 – Engelen in het aquarium

En dan ben je ‘ineens’ twee jaar mama. Vorige week vierde we dat Senna een heuse peuter is geworden. Met alles erop en eraan. Ze laat goed weten wat ze wel en niet wil, nadat ze de kat uit de boom heeft gestaard. En vertelt al helder waar ze over gedroomd heeft en hoe haar dag was.

Ze helpt ook graag een handje mee. Toen ik de kast onder de trap aan het uitmesten was, wilde ze alle mutsen uitproberen en vervolgens dansen op sublime FM. En daar stonden we dan dansend met allebei een gekke muts op. Af en toe bedacht zij een ‘move’ en dan ik weer. Heerlijk hoe ik mezelf in het moment kan verliezen met en door dit mooie meisje.

Gister vroeg ik haar “waar zijn de engelen?” Naar buitenkijkend zei ze “Daa bove de wolke”. Daar had ik het nog niet met haar over gehad. Ze zaten trouwens ook in het aquarium bij de vissen. En wie weet klopt het ook nog. Ik pakte haar handje en zei “mama is zoooo blij met jou, dankjewel dat ik jouw mama mag zijn in dit leven”. Ze boog naar voren en kuste zachtjes mijn hand. En wilde toen ook mijn andere hand vasthouden. Daar zaten we even, te genieten van het bijzondere contact dat we hebben. Dwars door de tijd heen.

Nu de kast weer toegankelijk is voor peuters maakt ze er direct gebruik van. Dat zag ik net toen ik onze jassen pakten. Een prachtige toren van wc-rollen staarde me aan. Ik lachte hard en werd overspoeld door dankbaarheid.

Mama Margriet

feb.26

Mama Margriet #4 – Go to the start

“Ready?” Euh weet ik niet… “And go!” Nee, het zijn niet meer de olympische spelen, maar het opvoeden. Het spel is nu echt begonnen. Hoe snel je maniertjes denk te vinden zodat zowel ik, Frank en mijn dreumesdochter een fijne avond en nachtrust hebben.

De laatste tijd begon Senna ineens te huilen zodra ze merkte dat ik echt haar kamertje verliet. Ik liet haar even gaan, maar dan werd het al snel nog verdrietiger. Als Frank haar naar bed bracht was er niks aan de hand. Vorige week was Frank onverwachts thuis rond haar bedtijd. Even dacht ik “misschien Frank maar even vragen of hij haar op bed wil leggen. Dat is voor iedereen fijner”. En toen dacht ik “oh oh.. Senna begint het nu te bepalen wie haar naar bed brengt. Dat is misschien minder handig.” Okay… Welke nieuwe mamatool had ik nog meer in mijn rugzak? Oja de ‘Bedtime Technique’ van de Engelse opvoednanny op tv. (Die afleveringen staan nu ook op netflix en die heb ik vorig jaar allemaal bekeken :-).

Even 2 minuten laten huilen dan “Schatje ga maar lekker slapen” zeggen en een aai over de bol. Dan 4 minuten wachten en steeds korter zijn in wat je zegt en doet. Senna vocht met alles wat ze in zich had, het klonk bijna dierlijk. Frank kwam bezorgd naar boven. Ik fluisterde dat het de ‘Bedtime Technique’ was die ik in de praktijk trachtte te brengen. Zachtjes verliet hij haar slaapkamertje.

Ik moet zeggen dat het echt helpt als je een plannetje hebt en de tijd bijhoudt. Anders voel ik de kwelling net zo hard als Senna zelf. Dit geeft wat afstand. “Gelukkig over 3 minuten mag ik (als het nodig is) weer even naar binnen. Al is het maar laten zien dat ik er ben.” Het idee van deze techniek is dat je steeds minder ‘beloning’ geeft en er dus ook meer tijd tussen laat zitten. Maar er wel voor je kindje bent. Resultaat? De eerste keer ging Senna slapen na 12 minuten (en 4x terug gaan). De tweede keer (midden in de nacht) na 3 minuten.

Niet slecht voor een tvprogramma tip, toch? Het werkt helaas niet altijd volgens het boekje, soms is er toch ineens een poepbroek tussendoor of tandjes. Dan is het gewoon de ‘golf’ over je heen laten komen, wat mij enorm helpt.

Mama Margriet

sep.26

Mama Margriet #3 – Dag mama

Vandaag is de eerste keer dat Senna een hele dag bij haar lieve gastouder is. Het is een fijn huis, met leuk speelgoed en heel belangrijk kindjes om mee te spelen. Toevallig allemaal meisjes van haar leeftijd. Ze lacht wanneer we binnenkomen. Er worden een paar blikken van verstandhouding uitgewisseld tussen de babymeisjes. “Hey ben jij er ook weer? Leuk” De schoot van de gastouder is bezet. Jammer! Goed dan zet ik haar bij haar nu al favoriete kiekeboe speelgoedje. Terwijl ik de tas met haar slaapspulletjes bovenop de andere tassen met mamaliefde zet, kijk ik vanuit mijn ooghoek naar mijn kleine meisje. Ook zij houdt mij in de gaten. Het is een gek momentje.

Ik besluit het verder niet te rekken en kondig mijn vertrek stoer aan en geef een kus op haar (nog steeds) bijna kale warme bolletje. Ik sta op en loop naar de gang en kijk natuurlijk nog even om. Mijn beloning is de liefste en grootste lach die Senna kan opzetten. Slik.

“Succes” zegt de gastouder. Ik dacht “wat attent, ze heeft onthouden dat ik ga trainingsacteren vandaag”. “Succes met over de drempel van de voordeur komen” zegt ze nog een keer met een warme glimlach. “Dankjewel” stamel ik.

Door de glazen tussendeur zwaaien we nog een paar keer uitbundig. Ik draai me om met een zucht. En dan bedenk ik me. Ik heb mijn plastictas voor de boodschapjes daar op de eettafel laten liggen. “Die heb ik echt nodig” overtuig ik mezelf en stap met een toneelgrap naar binnen. Een grap die natuurlijk alleen ik begrijp…

Ik grijp naast de tas ook mijn moed weer bij elkaar en zwaai nog een keertje naar Senna. Die nu een beetje verdwaasd kijkt. Voor de zekerheid gooi ik een luchtkusje naar haar toe en draai me op. “Dag mama” hoor ik haar in gedachte zeggen.

Mama Margriet

sep.05

Mama Margriet #2 – Onvoorwaardelijk

Waarom is van jezelf houden toch zo lastig?

Het geduld, de zachtheid en de liefde stromen onbeperkt en in een rechtstreekse lijn naar mijn mooie dochtertje. Ook als ik al tijden in het donker aan haar bedje sta (in een te ongemakkelijke houding) en zij weigert haar armpjes (voorzien van steeds meer heerlijk babyvet!!) stil te leggen om zo in slaap te kunnen vallen. Ik ben er van overtuigd dat dat voor altijd zo zal zijn, mijn liefde voor haar. Welke gekke dingen ze ook gaat uitspoken en hoeveel fouten ze ook mag maken.

Maar mezelf wat bewegingsruimte en mededogen geven in het leven? Dat blijft, hoe bewust ik me ook word, verdraaid ingewikkeld. Ik vind mezelf leuk en grappig. Dat zeker wel. En toch fantaseer hoe het zou zijn als ik net zo onvoorwaardelijk naar mezelf kan kijken als ik naar Senna kijk… Blijkbaar heb ik die compassie in me, anders kon ik het niet geven. Deze voor mij geruststellende gedachte kwam net binnen vliegen, toen Senna zich met een zuchtje overgaf aan de slaap.

Mama Margriet

jun.15

Mama Margriet #1 – Afgesproken

Ik beken. Dit zijn mijn voeten. Mijn voeten nu in de metro naar het CS. Voeten die hier niet mogen zijn. Ik rende door rood. Tot 2x aan toe! Het ging net goed.

Het overviel me dat de metro er toch ineens was. Dat is een slecht excuus. Dat weet ik. Dat ik mama ben van zevenmaandig prachtig meisje, dat weet ik ook.

Direct na mij, rende er nog een vrouw naar binnen. Ook het slachtoffer van haast en onbezonnenheid. We raakten in gesprek. “Ik ging door rood” Zij: “was jij dat?” “Ja, ik ging vlak langs de tram” “Ik er vlak na maar wel door rood over het zebrapad” ” dit moeten we niet meer doen” “Goed dan spreken we dat nu af”. Een heerlijk gesprek over het moederschap en ‘even’ bewuste genietmomentjes creëren volgde.

“Geen tijd voor fotoalbums maken maar wel samen een boek lezen in bed. En dan net ‘even’ langer doorlezen omdat het zo spannend is” vertelde ze met stralende ogen. “Mijn favoriete moment is” zei ik “wanneer ik haar ’s nachts gevoed heb en we in het donker ‘even’ nazitten op de stoel. Mijn hoofd leunend op haar warme bolletje en zachtjes denkend ‘de tijd staat even stil. Ik ben jouw mama en ik houd zoveel van jou’. Dat denk ik, want ’s nacht praten we niet.”

Tijd om uit te stappen. “En we gaan nooit meer ‘even’ door rood” zegt ze snel. “Afgesproken!” roep ik haar na met een grote glimlach.

Mama Margriet

sep.11

Achter de schermen ‘Fles van Marken’ #5 – Try-out kriebels & Premiere bibbers

foto-fles-van-marken-2

 

Deze week was het zover! Ik heb mijn theaterkindje blootgegeven aan het publiek. Natuurlijk daar doe je het voor! En toch is dat zo spannend. In de flow van het maken van deze theaterbelevenis was ik met hele andere dingen bezig. Dan ineens een paar uur voor de try-out word je overvallen door gedachtes: “ze zullen het verhaal toch wel begrijpen?”, “zal de humor overkomen?” en “als ze het maar mooi vinden…”.

Kwellende gedachtes in overvloed

Eerlijk gezegd was ik best blij dat deze kwellende gedachtes pas op het laatste moment de ruimte vonden in mijn hoofd. Want je hebt er namelijk helemaal niks aan :). Tijdens mijn studie aan de theaterschool is me geleerd dat een van de grote valkuilen is, tijdens het maakproces de voorstelling al voor anderen gaan maken. Je richten op wat ‘zij’ mooi gaan vinden. Dan laat dus je je eigen inspiratie varen en verliest je product zijn hart. Er zit dus niets anders op en gewoon heel ‘egocentrisch’ iets maken waar je zelf door geraakt en betoverd wordt. Best een leuk vak dat theatermaken!

Daar sta je dan met je dikke buik…

Naast de onzekerheid zijn er op het laatste moment ook altijd praktische zaken die onverwacht uit een hoekje komen. Het ophangen van het decor boven het water, gaat toch wat lastiger dan gedacht. Daar stond ik dan met mijn zwangere buik in de modder en een te kort touwtje…  Het ingraven van de flessen duurt toch net wat langer dan dat deze optimistische projectleider had berekend. En oja ineens wil iedereen in het natuurgebied weten wat ik in vredesnaam aan het doen ben. Heel lief en geïnteresseerd, maar ik heb ze met het zweet op mijn rug verwezen naar www.manan.nl 🙂

Maar gelukkig, het resultaat mag er zijn! Na afloop word ik bedolven onder lovende woorden. “Een nieuwe vorm van theater is geboren”, “Ik zat er helemaal in” en “Dit moet iedereen gaan beleven!”. Onder het genot van een drankje zat ik met een grote glimlach met het publiek na te praten. Ja. Mijn theaterdroom is uitgekomen!

Laatste kaarten!

Nu gaat het snel, donderdag 15 t/m zondag 18 sept (deze week dus) zijn de allerlaatste voorstellingen van ‘Fles van Marken’. Wil je erbij zijn? Dan moet je snel doorklikken naar deze link! PS: De voorstelling is ook heel mooi voor kinderen vanaf 8 jaar!

img_3509-3

Theater

aug.22

Achter de schermen ‘Fles van Marken’ #4 – Promotie, promotie en promotie!

IMG_3491

Ja het hoort erbij. Je voorstelling onder de aandacht brengen. Iets weet ik daar wel vanaf vanwege eerdere werkzaamheden, maar het is de eerste keer dat het echt alleen op mijn schouders rust. En dat is best pittig kan ik je vertellen. Gelukkig heb ik een fijn netwerk dat meedenkt en zelfs met eigen initiatieven komt! Dank!

Zo mag ik mee in diverse nieuwsbrieven van bevriende theatergezelschappen mee als theatertip en kunnen sommigen je rechtstreeks koppelen aan journalisten van bijvoorbeeld het Noord-Hollands Dagblad. Dat is echt goud waard!

Het gekke van promoten is dat je er vaak al aan moet beginnen voordat je voorstelling helemaal af is. Zo zat ik zelf nog letterlijk tussen het knippen en plakken van decorstukken en de laatste montage van de luistervoorstelling…

Om je een indruk te geven wat ik als theatermaker heb gedaan:

  • Posters laten ontwerpen, drukken en zelf opgehangen of meegegeven aan anderen
  • Verhaal en foto’s laten maken als voor aankondiging voor de zomer in Prettig Weekend
  • Acties verzonnen om mensen nog meer te prikkelen
  • Trailer gemaakt en die overal gepromoot
  • Met iedereen erover praten (sorry als je pijn aan je oren had 😉
  • Advertentie gemaakt voor Prettig Weekend
  • Een try-out voor ambassadeurs georganiseerd
  • In mijn e-mail handtekening een directe link naar mijn website gemaakt
  • Een event aangemaakt op Facebook en vrienden uitnodigen
  • Diverse berichtjes op Facebook en LinkedIn geplaatst
  • Persberichten geschreven en verspreid onder de pers
  • Contact met radiostations gemaakt en interviews gegeven of gepland
  • En… oja wat je nu leest het ‘achter de schermen’ dagboek (natuurlijk ook leuk voor later)
  • Ik zal vast nog wat vergeten zijn, maar de lijst is lang genoeg, vind je niet?

En dan komt het moment van loslaten. Als je bijna alles hebt gedaan dat je maar kon verzinnen. Als ik iets moeilijk vind als ram is dat het wel…

Maar ik doe mijn best om te vertrouwen dat mensen nieuwsgierig genoeg zijn om het zelf te komen ervaren. Ik laat het los… Nou ja zo nu en dan 🙂

Kom jij ook luisteren, ruiken, kijken en ervaren?

Klik hier om direct kaarten te reserveren! 

Montage deadline

Montage deadline

Theater

jul.31

Achter de schermen ‘Fles van Marken’ #3 – Van woonkamer tot studio!

Dit is waar het voor een groot deel om draait, het verhaal op band krijgen! Na eerder gerepeteerd te hebben met Coen (stem van de reisleider) en Ydwer (stem van Jan) zijn we er bijna klaar voor.

Het hele weekend gaan we opnemen, dus verbouwt Albert (techniek & montage) mijn woonkamer tijdelijk om tot professionele studio. We worden voorzien van microfoons en koptelefoons, we controleren het volume en warmen onze stemmen op. Oja even de koelkast uitzetten, want als die aanspringt is de magie van het verhaal ook doorbroken. Ineens vind ik het spannend worden. Want nu moet het wel gaan gebeuren. En dan … hoor ik dat nou goed? Start de buurman met het elektrisch schuren van zijn garagedeur…

Microfoons

 

Met een klein cadeautje en gewapend met mijn liefste lach stap ik op de vriendelijke man af. Ik leg hem uit wat we aan het doen zijn en hij biedt aan om alles met de hand te schuren! Dat is nog eens lief! Uitdaging nummer 1 check!

Het opnemen is ontzettend leuk en intensief. Er vloeien heel wat zweetdruppeltjes. “Kun je die ene zin nog een keertje doen alsof je het eigenlijk niet durft te zeggen?” “Natuurlijk”. Heerijk om samen te werken met echte acteurs die weten wat ze doen en die ook voor het beste resultaat gaan! En die mij, samen met Albert ook van goede feedback voorzien. Het levert ook komische momenten op. Ergens in het verhaal roept Greetje hard ‘Nee’. “Ik klink echt als een geit!” proest ik uit, wanneer we die opname terug luisteren. De rest beaamt het direct :).

Ydwer & Albert opname

 

Na de lunch willen we weer van start gaan. En dat dacht de man met de slijptol ook. Vol goede moed en deze keer met mijn mooiste glimlach stap ik op de onbekende man af. Hij zegt: “je hebt gelukt dit was de laatste slijpbeurt vandaag”. Ik kijk even naar de lucht en denk, “dank engeltje”.

Meer info en reserveren?

Klik hier!

 

Coen spreekt in

 

Het is al zondagavond als we roepen: “It’s a wrap!”. Het is zowaar gelukt om alle teksten, in twee dagen, op te nemen. Nu komt het montage gedeelte dat Albert op zich neemt. Best spannend, want dan kom je er pas echt achter of alles wat is ingesproken werkt. Maar we proosten op
deze belangrijke stap! Voor mij uiteraard met een alcoholvrij biertje 🙂

 

Margriet & Ydwer spreken in

Theater

jul.18

Achter de schermen ‘Fles van Marken’ #2- Geluiden opnemen live op Het Hemmeland

Daar gaan we dan bepakt en bezakt met verschillende microfoons en opnameapparatuur. Het regent een klein beetje, maar we laten ons niet uit het veld slaan. Ik laat Albert, zien welke route we straks gaan lopen met het publiek.

Met een richtmicrofoon nemen we de vogels daar op. Je hoort zoveel meer dan normaal! Dan horen we ineens jazzmuziek… Tjee dat kunnen we even niet gebruiken. Moedig stap loop ik naar Het Mirror Paviljoen. De band inclusief zangeres staan met volle kracht te repeteren. Het klinkt goed! Een paar deuren dicht doen, doet gelukkig wonderen :).

Albert geluidsopname Hemmeland

We lopen naar een strandje en worden overvallen hoe mooi onze eigen voetstappen in het zand klinken. Die nemen we op! Nog voordat we het kabbelende water zien, horen we het al. Heel bijzonder. Ik heb ineens veel meer bewondering voor wat honden wel niet moeten horen. We kunnen ook gesprekken horen, van mensen die we niet zien. Maar afluisteren lukt net niet…
 

Nieuwsgierig naar het resultaat?
Reserveer dan hier hier een kaartje! Tot dan!

 
Groetjes,

Margriet

Margriet tijdens geluidsopname

Theater

jul.15

Achter de schermen ‘Fles van Marken’ #1- Het script…

Je hebt een droom. Je wilt een voorstelling maken die letterlijk alle zintuigen prikkelt. En het liefste gaan we dan ook nog terug in de tijd…

De herdenking van de watersnoodramp van 1916, zet me aan tot het verzinnen van een liefdesverhaal tussen twee jonge mensen. Greetje (17) woont op het eiland Marken en kan het vaste land iedere dag zien liggen en toch is het voor haar als vissersdochter onbereikbaar. Jan (18) woont in Monnickendam en droomt ervan om zelf te bepalen hoe hij zijn leven wilt inrichten. Maar ja in die tijd is dat niet zo vanzelfsprekend. Hun wegen kruizen elkaar door het toeval, de flessenpost. Wat ze niet weten is dat de storm van 1916 er aan zit te komen…

Als snel heb ik het idee om het anders aan te pakken en het publiek via de koptelefoon en een wandeling op Het Hemmeland mee te nemen in dit verhaal. So far so good, maar dan moet er wel een script komen…

Gelukkig heb ik als theatermaker veel verbeelding en kan ik overal inspiratie op doen over dit thema. Een online cursus script schrijven helpt me ook goed op weg. Op sommige momenten ging het schrijven gewoon vanzelf. Met de muziek van de voorstelling op de koptelefoon en gaan! Dan laat je het lezen en ontvang je feedback. Niet altijd makkelijk, maar ze hebben terechte opmerkingen. En tijdens de cursus heb ik geleerd om alle feedback serieus te nemen… Het verhaal groeit en is ineens af!

Tijd om te gaan repeteren met Coen en Ydwer, die ook twee stemmen inspreken. Hoe laat je alles in een stem naar voren komen?

 

Nieuwsgierig naar de voorstelling?

Reserveer dan nu snel een kaartje, via deze link!

 
Groetjes,
Margriet

Theater