nov.19

Mama Margriet #5 – Engelen in het aquarium

En dan ben je ‘ineens’ twee jaar mama. Vorige week vierde we dat Senna een heuse peuter is geworden. Met alles erop en eraan. Ze laat goed weten wat ze wel en niet wil, nadat ze de kat uit de boom heeft gestaard. En vertelt al helder waar ze over gedroomd heeft en hoe haar dag was.

Ze helpt ook graag een handje mee. Toen ik de kast onder de trap aan het uitmesten was, wilde ze alle mutsen uitproberen en vervolgens dansen op sublime FM. En daar stonden we dan dansend met allebei een gekke muts op. Af en toe bedacht zij een ‘move’ en dan ik weer. Heerlijk hoe ik mezelf in het moment kan verliezen met en door dit mooie meisje.

Gister vroeg ik haar “waar zijn de engelen?” Naar buitenkijkend zei ze “Daa bove de wolke”. Daar had ik het nog niet met haar over gehad. Ze zaten trouwens ook in het aquarium bij de vissen. En wie weet klopt het ook nog. Ik pakte haar handje en zei “mama is zoooo blij met jou, dankjewel dat ik jouw mama mag zijn in dit leven”. Ze boog naar voren en kuste zachtjes mijn hand. En wilde toen ook mijn andere hand vasthouden. Daar zaten we even, te genieten van het bijzondere contact dat we hebben. Dwars door de tijd heen.

Nu de kast weer toegankelijk is voor peuters maakt ze er direct gebruik van. Dat zag ik net toen ik onze jassen pakten. Een prachtige toren van wc-rollen staarde me aan. Ik lachte hard en werd overspoeld door dankbaarheid.

Mama Margriet

feb.26

Mama Margriet #4 – Go to the start

“Ready?” Euh weet ik niet… “And go!” Nee, het zijn niet meer de olympische spelen, maar het opvoeden. Het spel is nu echt begonnen. Hoe snel je maniertjes denk te vinden zodat zowel ik, Frank en mijn dreumesdochter een fijne avond en nachtrust hebben.

De laatste tijd begon Senna ineens te huilen zodra ze merkte dat ik echt haar kamertje verliet. Ik liet haar even gaan, maar dan werd het al snel nog verdrietiger. Als Frank haar naar bed bracht was er niks aan de hand. Vorige week was Frank onverwachts thuis rond haar bedtijd. Even dacht ik “misschien Frank maar even vragen of hij haar op bed wil leggen. Dat is voor iedereen fijner”. En toen dacht ik “oh oh.. Senna begint het nu te bepalen wie haar naar bed brengt. Dat is misschien minder handig.” Okay… Welke nieuwe mamatool had ik nog meer in mijn rugzak? Oja de ‘Bedtime Technique’ van de Engelse opvoednanny op tv. (Die afleveringen staan nu ook op netflix en die heb ik vorig jaar allemaal bekeken :-).

Even 2 minuten laten huilen dan “Schatje ga maar lekker slapen” zeggen en een aai over de bol. Dan 4 minuten wachten en steeds korter zijn in wat je zegt en doet. Senna vocht met alles wat ze in zich had, het klonk bijna dierlijk. Frank kwam bezorgd naar boven. Ik fluisterde dat het de ‘Bedtime Technique’ was die ik in de praktijk trachtte te brengen. Zachtjes verliet hij haar slaapkamertje.

Ik moet zeggen dat het echt helpt als je een plannetje hebt en de tijd bijhoudt. Anders voel ik de kwelling net zo hard als Senna zelf. Dit geeft wat afstand. “Gelukkig over 3 minuten mag ik (als het nodig is) weer even naar binnen. Al is het maar laten zien dat ik er ben.” Het idee van deze techniek is dat je steeds minder ‘beloning’ geeft en er dus ook meer tijd tussen laat zitten. Maar er wel voor je kindje bent. Resultaat? De eerste keer ging Senna slapen na 12 minuten (en 4x terug gaan). De tweede keer (midden in de nacht) na 3 minuten.

Niet slecht voor een tvprogramma tip, toch? Het werkt helaas niet altijd volgens het boekje, soms is er toch ineens een poepbroek tussendoor of tandjes. Dan is het gewoon de ‘golf’ over je heen laten komen, wat mij enorm helpt.

Mama Margriet

sep.26

Mama Margriet #3 – Dag mama

Vandaag is de eerste keer dat Senna een hele dag bij haar lieve gastouder is. Het is een fijn huis, met leuk speelgoed en heel belangrijk kindjes om mee te spelen. Toevallig allemaal meisjes van haar leeftijd. Ze lacht wanneer we binnenkomen. Er worden een paar blikken van verstandhouding uitgewisseld tussen de babymeisjes. “Hey ben jij er ook weer? Leuk” De schoot van de gastouder is bezet. Jammer! Goed dan zet ik haar bij haar nu al favoriete kiekeboe speelgoedje. Terwijl ik de tas met haar slaapspulletjes bovenop de andere tassen met mamaliefde zet, kijk ik vanuit mijn ooghoek naar mijn kleine meisje. Ook zij houdt mij in de gaten. Het is een gek momentje.

Ik besluit het verder niet te rekken en kondig mijn vertrek stoer aan en geef een kus op haar (nog steeds) bijna kale warme bolletje. Ik sta op en loop naar de gang en kijk natuurlijk nog even om. Mijn beloning is de liefste en grootste lach die Senna kan opzetten. Slik.

“Succes” zegt de gastouder. Ik dacht “wat attent, ze heeft onthouden dat ik ga trainingsacteren vandaag”. “Succes met over de drempel van de voordeur komen” zegt ze nog een keer met een warme glimlach. “Dankjewel” stamel ik.

Door de glazen tussendeur zwaaien we nog een paar keer uitbundig. Ik draai me om met een zucht. En dan bedenk ik me. Ik heb mijn plastictas voor de boodschapjes daar op de eettafel laten liggen. “Die heb ik echt nodig” overtuig ik mezelf en stap met een toneelgrap naar binnen. Een grap die natuurlijk alleen ik begrijp…

Ik grijp naast de tas ook mijn moed weer bij elkaar en zwaai nog een keertje naar Senna. Die nu een beetje verdwaasd kijkt. Voor de zekerheid gooi ik een luchtkusje naar haar toe en draai me op. “Dag mama” hoor ik haar in gedachte zeggen.

Mama Margriet

sep.05

Mama Margriet #2 – Onvoorwaardelijk

Waarom is van jezelf houden toch zo lastig?

Het geduld, de zachtheid en de liefde stromen onbeperkt en in een rechtstreekse lijn naar mijn mooie dochtertje. Ook als ik al tijden in het donker aan haar bedje sta (in een te ongemakkelijke houding) en zij weigert haar armpjes (voorzien van steeds meer heerlijk babyvet!!) stil te leggen om zo in slaap te kunnen vallen. Ik ben er van overtuigd dat dat voor altijd zo zal zijn, mijn liefde voor haar. Welke gekke dingen ze ook gaat uitspoken en hoeveel fouten ze ook mag maken.

Maar mezelf wat bewegingsruimte en mededogen geven in het leven? Dat blijft, hoe bewust ik me ook word, verdraaid ingewikkeld. Ik vind mezelf leuk en grappig. Dat zeker wel. En toch fantaseer hoe het zou zijn als ik net zo onvoorwaardelijk naar mezelf kan kijken als ik naar Senna kijk… Blijkbaar heb ik die compassie in me, anders kon ik het niet geven. Deze voor mij geruststellende gedachte kwam net binnen vliegen, toen Senna zich met een zuchtje overgaf aan de slaap.

Mama Margriet

jun.15

Mama Margriet #1 – Afgesproken

Ik beken. Dit zijn mijn voeten. Mijn voeten nu in de metro naar het CS. Voeten die hier niet mogen zijn. Ik rende door rood. Tot 2x aan toe! Het ging net goed.

Het overviel me dat de metro er toch ineens was. Dat is een slecht excuus. Dat weet ik. Dat ik mama ben van zevenmaandig prachtig meisje, dat weet ik ook.

Direct na mij, rende er nog een vrouw naar binnen. Ook het slachtoffer van haast en onbezonnenheid. We raakten in gesprek. “Ik ging door rood” Zij: “was jij dat?” “Ja, ik ging vlak langs de tram” “Ik er vlak na maar wel door rood over het zebrapad” ” dit moeten we niet meer doen” “Goed dan spreken we dat nu af”. Een heerlijk gesprek over het moederschap en ‘even’ bewuste genietmomentjes creëren volgde.

“Geen tijd voor fotoalbums maken maar wel samen een boek lezen in bed. En dan net ‘even’ langer doorlezen omdat het zo spannend is” vertelde ze met stralende ogen. “Mijn favoriete moment is” zei ik “wanneer ik haar ’s nachts gevoed heb en we in het donker ‘even’ nazitten op de stoel. Mijn hoofd leunend op haar warme bolletje en zachtjes denkend ‘de tijd staat even stil. Ik ben jouw mama en ik houd zoveel van jou’. Dat denk ik, want ’s nacht praten we niet.”

Tijd om uit te stappen. “En we gaan nooit meer ‘even’ door rood” zegt ze snel. “Afgesproken!” roep ik haar na met een grote glimlach.

Mama Margriet